Non sei se estades enterados, hoxe hai folga de funcionarios. A folga silenciosa, chamaríalle eu: ninguén quere que se faga moito ruido. Logo virá a reforma laboral. E todos a calar.
"Inda por riba...". Pero non era el: resultou ser a mesmísima Morte, que lle dixo: "Buen caballero, a nova imaxe da empresa esixiume deixar a gadaña. Queres vir bailar?"
Podedes tirar algunha pregunta; encantoume o debate. Eu realmente non sei que dicir con respecto ó sentido da vida, realmente por máis que penso non lle atopo ningún, resulta que vou ser atea e materi
Ante a dubida, que cadaquén siga o que quere seguir, eu declarareime sempre agnóstico, é o máis lóxico, podo afirmar a súa existencia? podo desmentila? pois entón ante a dubida queda dito
Pois o dito por AmilGz e o que xa dixen antes, o sentido da vida e morrer, é como un xogo canto máis dures mellor, o que non sei é se vas acumulando puntuación para despois da morte.
se a informal de Carlota se dignaba en chegar. Decidiu agardar no portal amenizando a espera coas apetitosas lambetadas. "Se chega cedo aínda lle queda algunha", dixo para si.
Como me custou entender que a verdade existía. E que a beleza, sen a verdade, é unha aberración. Por sorte existe quen nolo explique(Rueckert e Schumann, neste caso).
Lecturas de Semana Santa moi adolescentes: "El príncipe de la niebla" (gratísima sorpresa, moi bo) de Ruiz Zafón; "El caso del artista cruel" de Elia Barceló (ben) e "Poetízate" de Fran Alonso (
insensible a todo tipo de intercambio comunicativo que non incluise na mensaxe sonoros cultismos, perífrases de lucimento ou adverbios terminados en -mente. Así, o parecido entre "literas" e "Liter
Este soneto é a perfección. Contén o sentimento entre o adorno máis forzado do barroco. É a xenialidade, non se lle pode pedir máis -que desbordaría- nin menos -pois sería un vulgar exercicio práctico.
Isto é o que no noso país se chama esquerda.
Jun 8 2010, 10:35